Witajcie w kolejnej odsłonie „Ciemnej strony mocy”. Dziś chciałbym poruszyć jeden z najbardziej kontrowersyjnych i hardcorowych tematów w kulturystyce, wokół którego wciąż toczy się wiele zażartych i pełnych emocji dyskusji, podsycanych zdjęciami przedstawiającymi adeptów sportów siłowych z ogromnymi, lecz zniekształconymi mięśniami ramion, barków czy klatki. Co jest powodem tych defektów? Synthol –środek znany i (nad)używany od lat.

Od czego zaczęła się kariera syntholu, skąd przywędrował i dlaczego zdobył taką popularność w naszym środowisku? W latach 80. ubiegłego stulecia jedna z włoskich firm farmaceutycznych wytwarzała lek o nazwie Esiclene, klasyfikowany jako steryd anaboliczny. Środek ten zawierał formebolone, substancję podobną w budowie do methandrostenolonu, ale nie wykazującą zbyt wielkiej anabolicznej siły działania.

Witajcie w kolejnej odsłonie „Ciemnej strony mocy”. Zbliża się wiosna, co oznacza, że kończy się off season, czyli czas budowania masy mięśniowej. Każdy ciężko trenujący zawodnik zdobył kolejne kilogramy twardych mięśni i z pewnością chciałby zaprezentować efekty ciężkich, wielomiesięcznych treningów. Pojawiają się zatem pytania o najlepsze, najskuteczniejsze spalacze. Postaram się pomóc w zdobyciu i uporządkowaniu niezbędnej wiedzy dotyczącej tego tematu.

Witajcie w grudniowym wydaniu MD. Dziś postaram się wam przybliżyć ciekawy i kontrowersyjny temat, jakim jest stosowanie tzw. peptydów i ich rola we wspomaganiu farmakologicznym. Peptydy od pewnego czasu stają się przedmiotem wielu pytań, jakie otrzymuję nie tylko od kulturystów czy strongmanów, ale także od zawodników MMA czy nawet lekkoatletów.

Na początku kilka słów o tym, czym są peptydy. Jak zapewne większość czytelników pamięta, związki te powstają na skutek łączenia się aminokwasów w reakcji kondensacji za pomocą wiązań peptydowych, a wynikiem tego procesu jest powstanie krótszych lub dłuższych łańcuchów aminokwasowych. To właśnie są peptydy. Dla nas najciekawszymi spośród nich są te, które biorą udział w procesie wytwarzania naturalnego hormonu wzrostu (GH). Aby cały ten proces dobrze zrozumieć, musimy najpierw wprowadzić i omówić kilka pojęć i reakcji zachodzących w naszym organizmie.

GH jest hormonem produkowanym przez przysadkę mózgową i uwalnianym w postaci tzw. pulsów. Oznacza to, że jego produkcja nie jest ciągła, a zostaje uruchomiona i zahamowana przez skomplikowaną kombinację trzech hormonów. Puls ten trwa kilka minut i podczas jego trwania uwalniane jest 1 do 4 IU (jednostek) hormonu wzrostu, w zależności m.in. od wieku, płci, diety i wielu innych czynników. Zastanawialiście się kiedyś, dlaczego niemowlę rozwija się w szybkim tempie, a później następuje chwila zastoju, by po kilku tygodniach znów gwałtownie zacząć rosnąć? Otóż odpowiada za to GH, który w okresach gwałtownego wzrostu jest „wyrzucany” przez przysadkę nawet kilka razy dziennie!

Co się dzieje w organizmie, jakie zachodzą procesy, i co istotne, jakie hormony nimi rządzą, aby nastąpił wyrzut kilku jednostek GH? Te hormony to: somatostatyna (somatostatin), GHRH (Growth Hormone Releasing Hormone) oraz grelina (ghrelin). I już szybko wyjaśniam, jaka jest rola każdego z nich.

Somatostatyna odpowiada za wytworzenie warunków do wystąpienia pulsu. Wkrótce potem do akcji wkracza GHRH, uzupełniając działanie somatostatyny i inicjując wyrzut GH. Wreszcie grelina, hormon modulujący, który odpowiada za równowagę pomiędzy występowaniem pulsów a okresami, kiedy GH nie jest wydzielany. W ogromnym skrócie i uproszczeniu tak wygląda produkcja hormonu wzrostu w naszym organizmie.

Więcej w grudniowym wydaniu Muscular Development

Witam po raz kolejny wszystkich czytelników MD. W cyklu artykułów pod wspólnym tytułem „Ciemna strona mocy” staram się omówić szeroki wachlarz środków używanych przede wszystkim w kulturystyce i w sportach siłowych, pomagających w uzyskiwaniu jak największych przyrostów masy mięśniowej i siły. W bieżącym artykule poruszę nieco inny temat, a mianowicie spalanie tkanki tłuszczowej, tzw. redukcję, oczywiście koncentrując się na „chemicznym” aspekcie tego procesu.

Każdy kulturysta doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że nie wystarczy zbudować potężną masę mięśniową. Trzeba ją jeszcze umiejętnie wyeksponować, a utrata maksymalnej ilości tkanki tłuszczowej jest tego podstawowym warunkiem. Aby ten cel osiągnąć, konieczne jest poznanie własnego organizmu, jego reakcji na kombinację odpowiedniej diety i aerobów oraz umiejętne zastosowanie tzw. fat burnerów, czyli suplementów i leków przyspieszających pozbycie się ukrywającego mięśnie tłuszczu. W tym celu opracowano wiele środków, które są wykorzystywane w kulturystyce. Należy do nich m.in. GH (hormon wzrostu), clenbuterol, hormony tarczycy (T3 i T4), a także najciekawszy, najniebezpieczniejszy i najbardziej skuteczny środek, jakim jest DNP, który dzisiaj postaram się omówić.

Co to takiego, skąd się wzięło i jak zawędrowało do naszego sportu? DNP to 2,4-Dinitrophenol, środek klasyfikowany jako trucizna (!). Nie występuje w przyrodzie, jest związkiem syntetycznym. Sublimuje (zmienia postać ze stałej na gazową), gdy zostanie podgrzany, jest wtedy substancją lotną. W temperaturze pokojowej ma postać żółtego, krystalicznego ciała stałego o stęchłym, słodkim zapachu. Jest substancją silnie brudzącą, o czym przekonał się każdy, kto choć raz zetknął się z DNP. Potrafi bez problemu przeniknąć przez dwie pary lateksowych rękawiczek (!) i opakowania z tworzyw sztucznych; barwi na żółto wszystko, z czym się zetknie, także skórę.

Więcej w listopadowym wydaniu Muscular Development

Witajcie. W tym miesiącu w „Ciemnej stronie mocy” chciałbym wszystkim czytelnikom przybliżyć jeden z najsilniejszych i najbardziej poszukiwanych sterydów anabolicznych – trenbolon. Postaram się też rzucić nieco światła na bardzo ważną kwestię jaką jest PCT (z ang. Post Cycle Therapy), czyli tak zwany odblok.

Zacznijmy więc od ulubionego środka niemal wszystkich zaawansowanych zawodników. Podobnie jak wiele innych leków, trenbolon trafił do naszego sportu wprost z weterynarii, gdzie był szeroko stosowany jako steryd pomocny w tuczeniu bydła. Dostępny w postaci Finaplexu, podskórnego implantu zawierającego octan trenbolonu, w krótkim czasie powodował przyrost beztłuszczowej masy ciała zwierzęcia nawet o kilkadziesiąt kilogramów! I nie trzeba dodawać, że było to mięso pierwszego gatunku. Szeroka dostępność i spektakularne działanie tego środka szybko skusiły domorosłych chemików, którzy prostymi metodami rozpuszczali rozkruszone tabletki w roztworze olejowym i całość przepuszczali przez zwykły filtr do kawy, a następnie wykonywali iniekcję, licząc że to, co wbijają domięśniowo, jest mniej więcej sterylne. Oczywiście iniekcyjna postać octanu trenbolonu działała wspaniale, dając szybkie i duże przyrosty suchej masy mięśniowej, ogromną siłę i znacznie przyspieszoną regenerację.

Czym naprawdę jest trenbolon i co sprawia, że jest tak wyjątkowy? Steryd ten należy do rodziny nandrolonów i wykazuje znaczne podobieństwo do popularnej Deca, a różnica w budowie polega na tym, że przy dziewiątym i jedenastym atomie węgla w cząsteczce (C9 i C11) występuje podwójne wiązanie. Właśnie ten rodzaj wiązania przy C9 zapobiega aromatyzacji, a co za tym idzie, retencji wody, z kolei takie samo wiązanie przy C11 zwiększa siłę wiązania sterydu z receptorem androgenowym. Ta niewielka zmiana w budowie cząsteczki powoduje, że w porównaniu z wzorcowym testosteronem, który ma tzw. indeks terapeutyczny 100/100, trenbolon opisują wartości 500/500, co oznacza, że jest pięć razy silniejszy anabolicznie i pięć razy silniejszy androgennie od testosteronu! Trenbolon o 200% zwiększa produkcję IGF-1, zarówno w mięśniach szkieletowych, jak i w wątrobie, intensyfikuje retencję azotu (w uproszczeniu: przyswajanie białek) w komórkach mięśniowych oraz znacznie obniża poziom działającego katabolicznie (przeciwieństwo anabolizmu) hormonu, jakim jest kortyzol. Ale na tym nie koniec. Obecnie jako jedyny steryd dostępny na rynku bezpośrednio nasila procesy lipotropowe, czyli nie tylko buduje masę mięśniową w tempie niemal ekspresowym, ale także spala tkankę tłuszczową! Poza tym, zwiększa produkcję czerwonych krwinek i przyspiesza odnowę zapasów glikogenu w komórkach, znacznie skracając czas potrzebny na regenerację. Każdy zawodnik stosujący trenbolon szybko zauważa, że może wykonywać więcej serii podczas treningu, a nawet częściej trenować. Sen jest krótszy, a mimo to wystarczający. Dobrą wiadomością dla wszystkich, którzy mają kłopoty z przyjmowaniem odpowiednich ilości kalorii jest to, że steryd ten zwiększa łaknienie, podobnie jak boldenon.

Więcej w październikowym wydaniu Muscular Development

Witajcie. W tej części „Ciemnej strony mocy” postaram się przybliżyć czytelnikom jeden z najnowszych, najciekawszych i jednocześnie wciąż pełen tajemnic środek wspomagający, jakim jest IGF-1.

Co to takiego i jak to działa? Insulin-like Growth Factor-1 (Insulinopodobny Czynnik Wzrostu -1), bo tak brzmi jego pełna nazwa, to polipeptyd składający się z 70 aminokwasów, wykazujący duże podobieństwo w budowie do insuliny. Jest on produkowany w wątrobie i mięśniach szkieletowych w odpowiedzi na puls (naturalne wydzielanie) lub iniekcyjne podanie GH. Jego spektrum, czyli zakres działania, jest dużo szersze, niż wydaje się większości trenujących. IGF-1 jest nie tylko niezwykle silnym anabolikiem, powodującym hipertrofię, czyli rozwój komórek mięśniowych, ale odpowiada także za ich hiperplazję, czyli podział. W praktyce oznacza to niepowstrzymany i nieograniczony stały rozwój masy mięśni. Ale na tym nie koniec. IGF-1 jest silnym lipotropem, czyli spalaczem tkanki tłuszczowej, zwiększa przyswajanie chondroityny i glukozaminy, uwrażliwia komórki na działanie insuliny, regeneruje układ nerwowy, jest silnym antykatabolikiem, nasila produkcję białych krwinek, a także obniża poziom złego cholesterolu LDL. I jeszcze jedna ciekawostka – IGF-1 jest niewykrywalny w czasie jakichkolwiek testów antydopingowych. Jedynym sposobem jego wykrycia w organizmie sportowca jest przeprowadzenie biopsji mięśnia, a na to nigdy żadna komisja nie uzyska zgody.

W latach 90. ubiegłego stulecia rozpoczęto zakrojone na szeroką skalę badania, najpierw na szczurach laboratoryjnych, i uzyskano szereg zadziwiających rezultatów. Otóż okazało się, że szczury, którym podawano IGF-1 stawały się dużo bardziej muskularne i silniejsze niż osobniki, którym nie podawano IGF-1, ale za to poddawano je intensywnym treningom. Nietrudno się domyślić, że szczury, które trenowały i korzystały z pomocy IGF-1 przerastały wszystkie pozostałe. Wkrótce rozpoczęto testy na ludziach i wyniki były podobne.

Początkowo przeszkodą była niestabilność tego hormonu. Jego delikatna struktura powodowała, że nawet transport i towarzyszące mu wstrząsy degradowały IGF-1 do zbioru bezużytecznych peptydów i pojedynczych aminokwasów. Naukowcy w laboratoriach szybko temu zaradzili i tak powstał LR3 IGF-1, postać o wiele bardziej stabilna i jeszcze silniejsza.

Co sprawia, że nowa postać tego środka jest lepsza od pierwotnej wersji? Należy pamiętać, że tak jak w przypadku sterydów, droga do receptora w komórce nie jest prosta. Po drodze hormon napotyka wiążące go białka, które pewną jego część czynią bezużyteczną dla rozwoju mięśni w danej chwili, bo tylko wolna, czyli niezwiązana, postać hormonu może przyłączyć się do receptora komórki. W przypadku IGF-1 takich białek jest aż sześć! Naukowcy rozwiązali ten problem i kwestię niestabilności za jednym zamachem. Wydłużyli łańcuch aminokwasów z 70 do 83 i tak powstał L(long)R3 IGF-1. Jego aktywność wzrosła do ponad 8 godz., co wyeliminowało konieczność wielokrotnych iniekcji w ciągu dnia, stabilność jest porównywalna ze stabilnością GH, a przede wszystkim siła jego działania wzrosła ponad trzykrotnie! Jak silny jest odpowiednio zaaplikowany LR3 IGF-1? Łamy MD to nie rozprawa naukowa, więc użyjmy obrazowego porównania. Jeśli sterydy anaboliczne to stary Ford Model T z początku XX wieku, to LR3 IGF-1 jest gwiezdnym niszczycielem Dartha Vadera. Między tymi środkami jest przepaść pod względem siły i spektrum działania, ale zanim zaczniecie rozpytywać o ten środek i szukać go w necie, jak zwykle kilka słów ostrzeżenia. Skutki uboczne stosowania LR3 IGF-1 są po prostu jeszcze nie do końca poznane. Tak naprawdę to w ogóle niewiele o nich wiemy, gdyż środek ten jest zbyt nowy. Tyle tytułem ostrzeżenia, przejdźmy więc do strony praktycznej.

LR3 IGF-1 w postaci handlowej wygląda podobnie jak GH. Podobnie też należy go transportować i przechowywać, choć dłużej zachowuje stabilność w temperaturze pokojowej. Po rozpuszczeniu należy bezwzględnie przechowywać go w lodówce i nigdy nie używać do jego rozpuszczania roztworu soli fizjologicznej. Najlepsza do tego celu jest woda bakteriostatyczna.

Teraz najważniejsza kwestia. Jak stosuje się LR3 IGF-1? Jak wspomniałem wyżej, hormon ten m.in. uwrażliwia komórki na działanie insuliny. Można go podawać po treningu, co jest opcją zdecydowanie najlepszą, lub rano i po treningu. Środek ten działa potężnie w połączeniu z GH i insuliną, nie jest to więc w żadnym wypadku system wspomagania dla początkujących czy średniozaawansowanych kulturystów. System ten wymaga jednoczesnego podawania wielu suplementów, rygorystycznego przestrzegania pór i składu posiłków i intensywnych, regularnych treningów. Czego możemy oczekiwać w zamian? Czas niezbędny do pełnej regeneracji między treningami zostaje zauważalnie skrócony. Tempo leczenia kontuzji znacznie wzrasta, siła i masa mięśni rosną z dnia na dzień, a poziom tkanki tłuszczowej, mimo wysokokalorycznej, wysokowęglowodanowej diety, wciąż spada… Nabite na treningu mięśnie zachowują ukrwienie jeszcze wiele godzin później.

Żeby osiągnąć maksymalne korzyści ze stosowania tego hormonu, należy przyjąć go w odpowiedniej kombinacji. Wygląda to w następujący sposób. Godzinę przed rozpoczęciem treningu zawodnik bierze 10 IU hormonu wzrostu, 30 min przed treningiem podaje sobie insulinę krótkodziałającą w dawce odpowiedniej do masy ciała. Natychmiast po przyjęciu insuliny wypija koktajl składający się z 30−50 g hydrolizatu serwatki, 30−40 g dekstrozy i 70−100 g maltodekstryny, do tego 5−10 g BCAA, 5 g kreatyny, 3−5 g związków argininy, czyli popularnych NO boosterów i zestaw minerałów, witamin oraz antyoksydantów. Podczas treningu, co kilka minut, zawodnik pije koktajl składający się z hydrolizatu serwatki i 100−150 g maltodekstryny. Około godziny po zakończeniu sesji treningowej przyjmuje 40−100 µg (mikrogramów) LR3 IGF-1 i zjada pełnowartościowy, lekkostrawny posiłek zawierający minimum 150 g węglowodanów i 50−60 g białka, dodając zestaw witamin, minerałów, antyoksydantów i 10 g BCAA. Kolejne posiłki należy spożywać w odstępie 2−2,5 godz.

Zauważyliście z pewnością, że insulinę krótkodziałającą podaje się przed treningiem. Jest to praktyka bardzo niebezpieczna, a jeśli ktoś chciałby pominąć przed- i śródtreningowy koktajl proteinowo-węglowodanowy, to prawdopodobieństwo wystąpienia hipoglikemii zamienia się w pewność, ze wszystkimi tego fatalnymi następstwami, do śpiączki i śmierci włącznie. Jeszcze raz ostrzegam. Nigdy tego nie próbujcie, jeśli nie wiecie dokładnie jak to zrobić lub jeśli nie macie możliwości skonsultowania się z kimś, kto rozwieje wszystkie wątpliwości.

Tajemnica działania tego systemu opiera się na założeniu, że jeśli już podczas treningu zmusimy mięśnie do przyswojenia wszystkich tych makro- i mikroskładników, to czas potrzebny na regenerację zostanie skrócony do minimum, tym samym faza superkompensacji i wzrostu nadejdzie szybciej. Jaka teoria by za tym nie stała, w praktyce sprawdza się znakomicie. Zawodnicy mówią o niesamowitych efektach, przyroście czystej masy mięśni i pompie treningowej niespotykanej nigdy dotąd. Jak powinna wyglądać reszta wspomagania? Wiele zależy od pory treningu. Jeśli sesja treningowa przypada w godzinach porannych, to oprócz 10 IU GH podanych godzinę przed treningiem, podaje się kolejne 10 IU przed snem. Można wziąć 5 IU GH rano, 10 IU GH przed treningiem, jeśli wypada w godzinach południowych i 5 IU GH przed snem. Całość uzupełnia stack sterydowy skomponowany w/g uznania zawodnika. Insulina w tym systemie podawana jest tylko w dni treningowe i tylko raz dziennie. W połączeniu z LR3 IGF-1 jest to dawka całkowicie wystarczająca. Większa ilość insuliny jest zbędna, a nawet szkodliwa z punktu widzenia jakości muskulatury. Zakładam, że każdy zawodnik, który decyduje się na ten system wspomagania, jest zainteresowany przyrostem maksymalnie czystej masy mięśni, a czasy, gdy postępy mierzył nabijanymi kilogramami już dawno minęły… Rozpiętość podanych ilości węglowodanów i białek wynika oczywiście z różnicy masy ciała zawodników. Kulturysta o masie ciała przekraczającej 130 kg potrzebuje więcej niż ten, którego waga oscyluje wokół 100 kg. W celu maksymalizacji efektów należy pamiętać o odpowiedniej podaży BCAA, kreatyny, NO boosterów, witamin, minerałów, antyoksydantów, kwasów tłuszczowych i oczywiście białek i węglowodanów. Ilość posiłków nie powinna być mniejsza niż 6−7, nie wolno zapominać też o wodzie, którą należy pić w dużych ilościach – im więcej, tym lepiej.

W poprzedniej części „Ciemnej strony mocy” omawiałem stosowanie insuliny, GH i sterydów w prostym cyklu masowym, obliczonym dla zawodnika o masie około 110 kg. Po tych 6 tygodniach nasz kulturysta jest już dużo większy, przyrosty rzędu 10−15 kg nie są rzadkością… Masa jego ciała to około 125 kg. Przez następne 2 tygodnie trenuje bez pomocy insuliny, po czym zaczyna stosować omawiany dzisiaj system wspomagania z wykorzystaniem LR3 IGF-1. 7−10 tygodni to optymalny czas podawania tego hormonu i po tym okresie czasu wprowadza się kolejne zmiany. O tym napiszę szerzej w kolejnej części „Ciemnej strony mocy”.